Oma, mag ik mijn pop terug?

Oma, mag ik mijn pop terug? – Mark Haayema & Marius van Dokkum

Fien gaat elke zondag met haar pop naar oma. Ze doen spelletjes en eten koekjes. De koekjes zijn veel zachter dan bij haar thuis. Oma vergeet veel. Ze vergeet zoveel dat ze op een dag moet verhuizen naar een speciaal huis voor vergeetachtige opa’s en oma’s. Pop mag bij haar logeren. Maar als oma niet meer weet waar ze Pop heeft gelaten, moet Fien in actie komen.

oma-cover-2

inkijkexemplaar

ISBN 9789082283440 – Tweede druk september 2016

Wil je Oma, mag ik mijn pop terug? bestellen? Klik hieronder op de button en je komt in onze webshop. Op werkdagen voor 23 uur besteld, is morgen in huis.bestel
Geselecteerd door de Nederlandse Kinderjury 2016.
kinderjury

 

 

 

Luisterboek
Van Oma, mag ik mijn pop terug? is ook een luisterboek gemaakt, voorgelezen door zangeres en cabaretière Jenny Arean. Je kunt het verhaal hier beluisteren. Kijk naar een leuk filmpje van de opname.

Theatervoorstelling
In 2015 maakte Theater Gnaffel uit Zwolle een ontroerende en humoristische theatervoorstelling (6+) van Oma, mag ik mijn pop terug? Fotograaf Erik Franssen maakte een prachtige fotoserie van de voorstelling en won hiermee de Nikon Theaterfotografie prijs 2016. Lees  hier meer en bekijk zijn foto’s.

Recensies

NBD Biblion, drs. R. van der Meer, mei 2015:
“Als Fien (6, ik-figuur) bij oma gaat spelen, vergeet oma weleens iets. Dat vindt Fien niet erg, maar oma verandert en vergeet steeds meer. Oma moet verhuizen naar een verpleegtehuis waar ze moet wennen. Dat wennen gaat beter als de pop van Fien bij oma logeert. Het proces van beginnende dementie naar de volgende stadia is voor kinderen goed verpakt in het vrolijke verhaal. De tekst is opgebouwd uit 24 hoofdstukken met één pagina tekst waarin de gebeurtenissen en de ontwikkeling van de dementie van oma overzichtelijk beschreven worden. Waarbij ook aandacht is voor het verdriet van oma als ze het niet meer weet. Voor jonge kinderen is de tekst eenvoudig, goed te begrijpen en misschien herkenbaar. De teksten vullen niet de hele pagina en er is een groot lettertype gebruikt. De schutbladen zijn geïllustreerd met kriebelige pentekeningen van de hoofdpersonen. De komische illustraties in het boek spreken aan door het kleurgebruik en grappige details. De paginagrote aquarellen houden het verhaal luchtig. Zowel tekst als vormgeving zijn verzorgd en sluiten goed bij elkaar aan. Aanrader om kinderen te informeren over dementie. Voorlezen vanaf ca. 5 jaar.”

Trouw, Bas Maliepaard, april 2015:
“Er zijn al heel wat kinderboeken over dementerende grootouders. Toch is Oma, mag ik mijn pop terug? een aanwinst. Mark Haayema beschrijft het verloop van de ziekte door de ogen van Fien (6). Haar lichtvoetige observaties zijn vaak grappig of ontroerend. Fiens oma woont in een flat, opa ‘zit in het fotolijstje op de kast’. Haayema verpakt de omaclichés in geestige zinnen, zodat ze weer fris klinken: “Mijn oma heeft heel veel vel. Veel meer dan eigenlijk op haar hoofd past. Daardoor lijkt ze een beetje verfrommeld. Net een rozijntje dat vroeger een druif was.” Oma’s tanden ‘slapen in een glas water’ en het ruikt bij haar ‘precies zoals bij ons op zolder’. Een mooi gegeven is dat oma dol is op Fiens pop. Ze vraagt of die bij haar mag logeren en houdt ‘m op schoot. Fien staat dat met gemengde gevoelens toe. Ze wil lief zijn voor oma, maar het is wel háár pop.”

**** Dagblad De Limburger, Ruud Maas, 4 april 2015:
“Oma, mag ik mijn pop terug? is een zowel aandoenlijk als komisch boek. Mark Haayema – tevens acteur – verteld vanuit het standpunt van de zesjarige Fien (een kruising tussen Otje en Pluk van de Petteflet) over een demente oma. Dat doet hij zeer verdienstelijk op een voor jonge kinderen erg begrijpelijke manier. Het is mooi hoe Haayema een thema dat zo aan de orde van de dag is, weet te verpakken in een boek.”

 Jaap Friso, april 2015 (www.jaapleest.nl):
“Het proces van aftakeling en de verwondering en acceptatie zijn invoelend beschreven vanuit het perspectief van de kleindochter. De stijl is lichtvoetig en de zinnen zijn kort en het taalgebruik eenvoudig, met begrijpelijke beelden. Oma’s gezicht lijkt een beetje verfrommeld, ‘net als een rozijntje dat vroeger een druif was’. Stilistisch is het soms fraai zoals ‘ze zijn allemaal moe van het onthouden’ maar soms ook wat onzorgvuldig, bijvoorbeeld waar binnen enkele zinnen het woord ‘altijd’ meerdere keren voorkomt. De illustraties van Marius van Dokkum zijn speels en sluiten uitstekend aan bij de sfeer van het verhaal. Gewoon een mooi voorleesboek maar ook een nuttig verhaal om duiding te geven aan die akelige ziekte van Alzheimer maar ook aan het vanzelfsprekende proces van ouder worden en de gebreken die daarmee gepaard gaan.”

Hanneke Koene, april 2015, (www.boekenbijlage.nl):
“Oma, mag ik mijn pop terug?: Een lief verhaal over een oma die afscheid neemt, verteld door haar kleinkind. Het verhaal is opgebouwd uit heel kleine hoofdstukjes, met telkens een andere waarneming of overpeinzing van het meisje. Alle hoofdstukjes samen laten zien hoe oma achteruitgaat, haar grip op het leven steeds meer verliest en de dood inglijdt. Tijdens dat hele proces heeft ze veel baat bij de pop van haar kleindochter die daar niet altijd even van harte mee akkoord gaat, maar wel telkens toegeeft. Het verhaal is licht geschreven en de illustraties zijn precies grappig genoeg.”

Meer recensies
Klik hier voor meer recensies van Oma, mag ik mijn pop terug?.